30/09/2008
Meme: o derradeiro día.
verbalizado por
Mer
5
apertas
25/09/2008
Esas leis inexplicables
verbalizado por
Mer
6
apertas
24/09/2008
Leite materna
Hai unhas décadas, co destape e a liberación da muller en España púsoxe "de moda" non lle dar o peito aos fillos.
Agora, ademais de comprobarse que é moi beneficioso, parece que tamén cambiou a moda ou a forma de pensar das nais, deixándose aconsellar polos xinecólogos, matronas e pediatras sobre o que é mellor para o bebé.
Por algo somos MAMÍFEROS: animais con pelo e glándulas mamarias productoras de leite coas que se alimenta ás crías.
Parece que UNICEF arxentina está preocupada pola proliferación de nais que non dan o peito e fixo esta campaña publicitaria que atopei dando voltas pola rede. Non sei de cando é, pero pareceume idónea para compartila.
En letra pequena pon: El pecho es algo maravilloso. No sólo estéticamente. También por dentro, porque contiene el mejor alimento jamás creado para el ser humano. La leche materna inmuniza defendiendo al bebé contra infecciones y enfermedades. Contiene sustancias que jamás han podido elaborarse en ningún laboratorio del mundo, por lo tanto no existen sustitutos comprobables. El mejor alimento para su bebé está a su alcance. Y aunque tiene un valor incalculable, es absolutamente gratis.
La salud de tu bebé no sólo está en sus manos.
Dele el pecho a su hijo.
verbalizado por
Mer
1 apertas
16/09/2008
¿ Quén lle pon o nome ás cousas?

É branca con eses pequenos gránulos por toda a parte superior. Co tempo vai voltándose marrón.
Mentres é branquiña, coma a da foto, pódese comer, así que xa o sabedes TODOS A COMER PEIDOS DE LOBO!!
verbalizado por
Mer
4
apertas
15/09/2008
Voando que é xerundio
verbalizado por
Mer
5
apertas
12/09/2008
Rúa de Sempre en Galiza
Sempre en Galiza é un libro de ensaio político escrito por Castelao, considerado a obra canónica do nacionalismo galego. No libro axúntanse artigos, ensaios, conferencias, discursos xunto a material pensado especificamente para a obra.(wikipedia)
A ver xentiña, sobre todo compostelanos, nicrarienses, bañeses e demáis coruñeses, ¿ onde está esta rúa? non vale usar o rueiro...
Acertou Ster, indicoumo no meu fotolog. É na Choupana, preto do Hospital Clínico de Santiago
verbalizado por
Mer
4
apertas
10/09/2008
Crónicas do bus V: Xornada laboral
- Sí, sigo en Príncipe. Llevo unos cuantos meses ya, sé que es algo temporal pero con lo mal que está ahora el trabajo, me quedo ahí, ya buscaré algo más adelante.
- E logo? Non estás ben?
- Bueno, no es que no esté bien, pero no es un trabajo para toda la vida, ya sabes.
- A xente alí cambia moito, non? É un traballo “de paso”
- Sí, hay gente que viene un día y ya no vuelve al día siguiente.
- Iso tería que velo un sindicato ou alguén na administración, porque si a xente vai e vén tanto, por algo será.
- Bueno, es que también viene cada uno… Ahora entraron unas nuevas y un chico que ya para empezar es uruguayo, y tienen una cara que es para flipar… El horario es de 9 y media a 1 y media, pero claro, ya sabes, en un comercio aunque ese sea el horario, tenemos que ir 20 minutos o media hora antes para preparar todo bien y abrir tranquilamente, y al final a las 13.30 no podemos salir, no es cerrar y ya está, entre que hacemos caja y recogemos algo… Pues estos últimos que entraron no quieren quedarse ni un minuto más, vienen para abrir a las 9 y media y a la 1 y media cuando cerramos se van. ¡ Qué morro tienen! Dicen que es su horario y que como no nos pagan horas extras… ¡pero qué nos van a pagar por unos minutos! ¡joder! Ya se sabe cómo es esto del comercio, si no que trabajen en otra cosa.
Esta conversación escoiteina persoalmente onte á tarde no bus. Actitudes coma a desta rapaza son as que fan que non se lle respeten os horarios nin os dereitos a ningún outro traballador.
Se abres de 9.30 a 13.30 pero tés que entrar antes e marchar despois, en vez de enfrontarse uns compañeiros con outros, o que se debería facer é solicitar ENTRE TODOS, que o horario laboral sexa de 9 a 14 h, que estea contemplado nos contratos e pagado, por que empézase por quedar un minuto máis e acábase traballando xornada completa con contrato de media xornada.
verbalizado por
Mer
4
apertas
04/09/2008
Vacacións - Agosto 2008 - O Courel
ÁRBORES DO COUREL
A riqueza botánica das devesas logo foi descuberta polos habitantes do Courel, dando lugar a variados aproveitamentos. Cada árbore ten unha valoración popular segundo o seu uso, xa sexa práctico, estético ou relixioso.
O teixo considérase sagrado nos países de influencia céltica. Plántase como ornamental xunto a casas e igrexas, e dicíase que facía acalmar as treboadas. A súa madeira emprégase para facer os mangos das ferramentas.
A faia ten unha madeira moi boa, aínda que é pouco empregada por ser escasa. Os froitos (fous) son moi enerxéticos, aínda que non son comestibles para o home nin para os animais domésticos.
O pradairo é moi valorado e plantábase a miúdo na beira dos prados. A súa madeira servía para leña e para facer galochas (zocas).
Os dous carballos máis comúns son o carballo e o cerquiño ou rebolo negral. Os bosques dos carballos chámanse aquí reboleiras, xa que rebolo é o nome para estas árbores no Courel. Tén moitos usos tradicionais, sobre todo para madeira (trabes das casas, mangos, pezas do carro, cestos de tiras), e as landras tamén serven de alimento para os cochos. As cinzas da casca usábanse como branqueados da roupa. Pero é a leña o seu uso fundamental.
O capudre ten unha madeira dura que se empregaba para os eixes dos carros. Os seus vistosos froitos vermellos, sorbas, serven de alimento ás aves da devesa.
O acivro ou xardón sempre foi pouco valorado, xa que tiña poucos usos. As follas usábanse como último recurso para dar de comer, trituradas, a coellos e vacas. Non é raro, porén, velo plantado nos arredores das leiras como cortaventos.
O bidueiro é moi usado para fabricar as zocas ou galochas. Utilízase tamén para leña e as follas secas serven de forraxe para as ovellas.
verbalizado por
Mer
12
apertas
03/09/2008
Contos das palabras: A Garabata (Corbata/Croata)
Garabata e outras historias
Disque a orixe da garabata remóntase ao século XVII, en concreto á contenda entre croatas e turcos. O reximento croata nunha visita a París na que se presentaban ante a súa maxestade Luis XIV -que era coñecido polo seu gusto no bo vestir e nos panos- os oficiais levaban no pescozo uns panos de cores.
Á súa vez estes panos de cores proveñen dos oradores romanos que os poñían arredor do colo para quentar e coidar as cordas vocais.
A Luis XIV gustáronlle e diseñou un pano destes coa insignia real para o seu reximento e chamoulle Cravette (de Crabete = Croata). A este reximento coñecéuselle como Royal Cravette.
A idea extendeuse rápidamente. Ao principio valía caquera cousa, calquera texido e estampado, mesmo con borlas e cordóns, non existína patróns predeterminados.
As primeiras garabatas eran de importación, ata que no século XX Europa empeza a fabricalas.
O resto, usos, costumes e variedade na actualidade, xa o coñecedes.
verbalizado por
Mer
3
apertas
01/09/2008
O que fixo a lei...
verbalizado por
Mer
5
apertas





