30/09/2008

Meme: o derradeiro día.


O Raposo convidoume a facer este meme do meu último día. Uf. Tendo en conta que co nerviosismo de saberme case morta non pensaría moito nin moi razoablemente, as respostas a estas preguntas son pouco fiables. De seguro no derradeiro día da miña vida, baixo a presión inxectada pola ansiedade do momento, faría de todo menos o que vou poñer aquí.

¿ Qué canción che gustaría escoitar?
Beatles, calquera. Gústame moito o álbume vermello.

¿ A qué libro lle botarías un ollo?
Penso que non me pararía a ler nada, en todo caso botaríalle un ollo a unha recopilación de Poesía de España, da que leo unha páxina ao chou de cando en vez.

¿ Con quen che gustaría falar?
Pois obviamente coa familia e coa xente que quero.

¿ Qué che gustaría comer?
Non sei se sería quen de tragar algo, cando estou moi nerviosa pónseme un nó na boca do estómago que non me deixa inxerir nada. En todo caso tortilla española e polbo á feira, a comida coa que máis gozo.

¿ Qué farías e qué che queda pendente por facer?
Faría o que me permitise o lugar onde estivese nese derradeiro día de vida, pois depende bastante diso. E pendente... mmm...

...se en vez de un día fosen uns meses, penso que intentaría resolver os problemas do mundo coas ideas que teño a nivel sociolóxico, económico e político. Invertiría nunha publicación gratuíta onde contalas.

... xa non falamos das miles de viaxes pendentes, os milleiros de lugares por visitar... Exipto, a India, Xapón, Islandia...

... e máis cousiñas que quedarían por ahí sen facer, por exemplo, ter un fillo, aprender a facer ilustracións no pc, controlar o photoshop a nivel de súper-experto...

Haberá que ir poñéndose ao choio. O bo destes meme-encuesta é que son coma os propósitos de aninovo, parece que de súpeto te atopas máis motivado para loitar polo que desexas.

En fin... se me queda só un día de vida... mellor non sabelo.

Pásolle este meme a: Vanesa, Meli, Libertad, Mariola e Paidovento.

25/09/2008

Esas leis inexplicables



Pregúntome ¿ Por qué non se lle obriga a ofertar, promocionar e cobrar polo que realmente dan?

Isto é: Ofértanme e cóbranme unha velocidade de 3 megas e se me dan realmente un 20 por cento menos eu non podo protestar por que ademáis a lei o permite.

Pois estámosche ben. Apliquémolo a outros eidos da vida.

Pescadería: Rape de oferta a 10 €/kg. Considerando o barato que é, decido mercalo. A peixeira dame 800 grms e cóbrame 10 €.

- Sra. perdoe, pero penso que se equivocou.

- Non, non, a mín o governo déixame que che dea o 80 % do que pagues.

¿ Isto non é publicidade enganosa ou mesmo estafa?

24/09/2008

Leite materna

Hai unhas décadas, co destape e a liberación da muller en España púsoxe "de moda" non lle dar o peito aos fillos.

Agora, ademais de comprobarse que é moi beneficioso, parece que tamén cambiou a moda ou a forma de pensar das nais, deixándose aconsellar polos xinecólogos, matronas e pediatras sobre o que é mellor para o bebé.

Por algo somos MAMÍFEROS: animais con pelo e glándulas mamarias productoras de leite coas que se alimenta ás crías.

Parece que UNICEF arxentina está preocupada pola proliferación de nais que non dan o peito e fixo esta campaña publicitaria que atopei dando voltas pola rede. Non sei de cando é, pero pareceume idónea para compartila.



En letra pequena pon: El pecho es algo maravilloso. No sólo estéticamente. También por dentro, porque contiene el mejor alimento jamás creado para el ser humano. La leche materna inmuniza defendiendo al bebé contra infecciones y enfermedades. Contiene sustancias que jamás han podido elaborarse en ningún laboratorio del mundo, por lo tanto no existen sustitutos comprobables. El mejor alimento para su bebé está a su alcance. Y aunque tiene un valor incalculable, es absolutamente gratis.
La salud de tu bebé no sólo está en sus manos.
Dele el pecho a su hijo.

16/09/2008

¿ Quén lle pon o nome ás cousas?

Foto Mer, A Baña, 13/09/2008



Lycoperdom perlatum ou o que é o mesmo "peido de lobo"

Sí, sí, líchedes ben, esta seta que vos amoso chámase comúnmente así.

É branca con eses pequenos gránulos por toda a parte superior. Co tempo vai voltándose marrón.
.
Podémola atopar nos bosques de coníferas e de árbores de folla caduca.

Mentres é branquiña, coma a da foto, pódese comer, así que xa o sabedes TODOS A COMER PEIDOS DE LOBO!!
------
Acabo de ver un post de paidovento de onte no que fala do mesmo, non o vira, podedes ver a súa foto aquí, no que se amosa o cogumelo cando é marrón o que fai intuír o por qué do nome.

15/09/2008

Voando que é xerundio


Xa o dicía un cronista do Faro de Vigo: cando voar empeza a ser máis barato que mercar uns zapatos... algo pasa.

Parece algo novo pero a primeira aeroliña de baixo custo naceu en USA alá polo ano 1970, cando a compañía Southwest realizou unha serie de reduccións de custos para ofrecer aos seus clientes unhas tarifas altamente competitivas.

As grandes aeroliñas din non poder competir coas pequenas aeroliñas e os seus voos de baixo custo. Ao parecer non hai maneira, nin reducindo custos ao máximo, seguen a respostar que é IMPOSIBEL.

Importantes empresas adicadas ao estudio de tan variopintas situacións chegaron á conclusión de que estas aeroliñas Low Cost, Baixo Custo, poden facelo porque:

- non reparten prensa nin comidas, reducindo así gastos supérfluos -eu non sei se é verdade, non viaxei xamais nunha delas, pero se alguén o sabe, que confirme ou desminta o dato.

- as reservas tramítanse a través da internet, polo que evítanse intermediarios, que polo xeral levan unha alta comisión.

- normalmente tampouco asignan asentos, polo que o seu sistema informático tamén é máis sinxelo e menos costoso.

- pero ademáis de todo isto, o que se descoñece e probábelmente sexa difícil comprobar, aínda que algunhas asociacións de aviación o denunciaron, é que onde máis cartos se aforran é na contratación de persoal, pilotos incluídos. Un piloto, para lograr "colocarse" nunha aeroliña importante, tén que ter moitas horas de voo. Ao saír da academia poden ter unhas 200 horas en pouco máis ca unha avioneta. Aquí é onde ven as low cost o negocio, ofértanlles por un módico precio de arredor de 60.000 euros, facer "prácticas", é dicir, facerse un currículum en horas de voo o suficientemente extenso como para ser contratados máis adiante por unha das grandes e recoñecidas aeroliñas.

Aquí vos deixo unha listaxe das compañías low cost que actualmente operan en Europa

Aer Lingus Irlanda

Air 2000 Reino Unido

Air Berlin Alemania

Air Scotland Reino Unido

AlpiEagles Italia

Basiq Air Holanda

BMI Baby Reino Unido

Deutsche BA Alemania

EasyJet Reino Unido

Flybe Reino Unido

FlyGlobespan Reino Unido

Germania Alemania

Germanwings Alemania


Intersky Austria

Jet2 Reino Unido

Jetmagic Irlanda

Meridiana Italia

Monarch Reino Unido

MyTravelLite Reino Unido


Now Reino Unido

Ryanair Irlanda

Sky Europe Eslovaquia

Snowflake Suecia

Sterling Dinamarca

V BIRD Holanda

Virgin Express Reino Unido

Volare Web Italia

12/09/2008

Rúa de Sempre en Galiza


Foto Mer, Agosto 2008, Santiago de Compostela
Encantoume atopar esta rúa de forma totalmente casual.

Sempre en Galiza é un libro de ensaio político escrito por Castelao, considerado a obra canónica do nacionalismo galego. No libro axúntanse artigos, ensaios, conferencias, discursos xunto a material pensado especificamente para a obra.(wikipedia)

A ver xentiña, sobre todo compostelanos, nicrarienses, bañeses e demáis coruñeses, ¿ onde está esta rúa? non vale usar o rueiro...
---------------------------------------

Acertou Ster, indicoumo no meu fotolog. É na Choupana, preto do Hospital Clínico de Santiago

10/09/2008

Crónicas do bus V: Xornada laboral


- Ei, nena! Canto tempo! E ti no bus a estas horas? Qué? Aínda segues a traballar alá abaixo?
- Sí, sigo en Príncipe. Llevo unos cuantos meses ya, sé que es algo temporal pero con lo mal que está ahora el trabajo, me quedo ahí, ya buscaré algo más adelante.
- E logo? Non estás ben?
- Bueno, no es que no esté bien, pero no es un trabajo para toda la vida, ya sabes.
- A xente alí cambia moito, non? É un traballo “de paso”
- Sí, hay gente que viene un día y ya no vuelve al día siguiente.
- Iso tería que velo un sindicato ou alguén na administración, porque si a xente vai e vén tanto, por algo será.
- Bueno, es que también viene cada uno… Ahora entraron unas nuevas y un chico que ya para empezar es uruguayo, y tienen una cara que es para flipar… El horario es de 9 y media a 1 y media, pero claro, ya sabes, en un comercio aunque ese sea el horario, tenemos que ir 20 minutos o media hora antes para preparar todo bien y abrir tranquilamente, y al final a las 13.30 no podemos salir, no es cerrar y ya está, entre que hacemos caja y recogemos algo… Pues estos últimos que entraron no quieren quedarse ni un minuto más, vienen para abrir a las 9 y media y a la 1 y media cuando cerramos se van. ¡ Qué morro tienen! Dicen que es su horario y que como no nos pagan horas extras… ¡pero qué nos van a pagar por unos minutos! ¡joder! Ya se sabe cómo es esto del comercio, si no que trabajen en otra cosa.

Esta conversación escoiteina persoalmente onte á tarde no bus. Actitudes coma a desta rapaza son as que fan que non se lle respeten os horarios nin os dereitos a ningún outro traballador.

Se abres de 9.30 a 13.30 pero tés que entrar antes e marchar despois, en vez de enfrontarse uns compañeiros con outros, o que se debería facer é solicitar ENTRE TODOS, que o horario laboral sexa de 9 a 14 h, que estea contemplado nos contratos e pagado, por que empézase por quedar un minuto máis e acábase traballando xornada completa con contrato de media xornada.

04/09/2008

Vacacións - Agosto 2008 - O Courel




ÁRBORES DO COUREL

A riqueza botánica das devesas logo foi descuberta polos habitantes do Courel, dando lugar a variados aproveitamentos. Cada árbore ten unha valoración popular segundo o seu uso, xa sexa práctico, estético ou relixioso.

O teixo considérase sagrado nos países de influencia céltica. Plántase como ornamental xunto a casas e igrexas, e dicíase que facía acalmar as treboadas. A súa madeira emprégase para facer os mangos das ferramentas.

A faia ten unha madeira moi boa, aínda que é pouco empregada por ser escasa. Os froitos (fous) son moi enerxéticos, aínda que non son comestibles para o home nin para os animais domésticos.

O pradairo é moi valorado e plantábase a miúdo na beira dos prados. A súa madeira servía para leña e para facer galochas (zocas).

Os dous carballos máis comúns son o carballo e o cerquiño ou rebolo negral. Os bosques dos carballos chámanse aquí reboleiras, xa que rebolo é o nome para estas árbores no Courel. Tén moitos usos tradicionais, sobre todo para madeira (trabes das casas, mangos, pezas do carro, cestos de tiras), e as landras tamén serven de alimento para os cochos. As cinzas da casca usábanse como branqueados da roupa. Pero é a leña o seu uso fundamental.

O capudre ten unha madeira dura que se empregaba para os eixes dos carros. Os seus vistosos froitos vermellos, sorbas, serven de alimento ás aves da devesa.

O acivro ou xardón sempre foi pouco valorado, xa que tiña poucos usos. As follas usábanse como último recurso para dar de comer, trituradas, a coellos e vacas. Non é raro, porén, velo plantado nos arredores das leiras como cortaventos.

O bidueiro é moi usado para fabricar as zocas ou galochas. Utilízase tamén para leña e as follas secas serven de forraxe para as ovellas.

03/09/2008

Contos das palabras: A Garabata (Corbata/Croata)

Garabata e outras historias

Disque a orixe da garabata remóntase ao século XVII, en concreto á contenda entre croatas e turcos. O reximento croata nunha visita a París na que se presentaban ante a súa maxestade Luis XIV -que era coñecido polo seu gusto no bo vestir e nos panos- os oficiais levaban no pescozo uns panos de cores.

Á súa vez estes panos de cores proveñen dos oradores romanos que os poñían arredor do colo para quentar e coidar as cordas vocais.

A Luis XIV gustáronlle e diseñou un pano destes coa insignia real para o seu reximento e chamoulle Cravette (de Crabete = Croata). A este reximento coñecéuselle como Royal Cravette.

A idea extendeuse rápidamente. Ao principio valía caquera cousa, calquera texido e estampado, mesmo con borlas e cordóns, non existína patróns predeterminados.

As primeiras garabatas eran de importación, ata que no século XX Europa empeza a fabricalas.

O resto, usos, costumes e variedade na actualidade, xa o coñecedes.

01/09/2008

O que fixo a lei...


Vigo-Santiago de Compostela.
29 de agosto de 2008
Saída: 15.20h
Chegada:16:41h


Parou en Vilagarcía durante 20 minutos, anunciaron polos altofalantes: "en breve reanudaremos o traxecto"

Logo disto ía á velocidade dunha tartaruga cativa... "anormalmente reducida"

Veu o "revisor" e explicou: "Onte roubaron na Coruña un cableado que afectou a toda a vía, por iso imos tan amodo, non funcionan os semáforos nin ningún tipo de sinal que precise de electricidade, polo que hai que gardar unha distancia suficiente que nos permita frear en caso de que veña outro tren de frente"

Á fin chegamos a Santiago con 50 minutos de retraso.

Unha larga cola de pasaxeiros pedindo a devolución pertinente mentres o tipo de atención ao cliente dicíanos a todos o mesmo:

- Non é un retraso idemnizable, a tardanza pola tormenta non é un motivo idemnizable

- ¿¿ Pola tormenta?! O revisor dixo que fóra un roubo de cableado.

- Pola tormenta ou por roubo, da igual, en ningún dos casos é idemnizable.

- ¡¿ Como que da igual?! Estádesnos a tomar o pelo. Ou pasou unha cousa ou outra, pero si non vos poñedes dacordo no que pasou, seguramente o acontecido non é ningunha delas.

- Bueno, poñede unha reclamación.

- Danos follas de reclamacións... somos 15, 20, 25 persoas...

- Só temos o libro, tedes que facer cola e poñer a reclamación un por un.

Algunha xente marchou, así é como moitas empresas se libran das reclamacións. Audasa tamén é unha delas, teñen o libro e dan mil e unha voltas antes de darcho.