VII CARRILANAS ACUÁTICAS DO TAMBRE

Logo de 7 anos sen elas, recuperáronse as carrilanas acuáticas, aquelas que comezaran co club piragüista de Negreira, aquelas ás que moita xente lle adicara moito tempo e ilusión e parecían esquecidas no pasado.

Toda a xente vai ver a chegada a ponte de Ons, pero o mellor é a saída: ver como meten as carrilanas no río, as risas provocadas pola inestabilidade repentina da auga, os chapuzóns dos participantes antes de comezar o percorrido...

Na meta hai moito que esperar, os participantes chegan moi escalonados, algúns nin chegan, a espera dura horas.

Como podedes ver nas fotos, só estiven ata que chegaron os terceiros.

Máis fotos aquí

Relax

Foto: nalgún lugar, 06/07/2008

Ás veces só se necesita un pouco de tranquilidade para sorrir.

Axuda tomar as cousas con calma, empezar a gozar cos proxectos desexados, non desesperar e "carpe diem".

Cóllese antes a un mentireiro que a un coxo

Nesta semana o diario Tierras, publica un titular sobre o impulso que a Xunta fará de pisos protexidos nalgúns concellos.

Na noticia aparece unha foto dunha casa abandoada na parroquia de Barro, no Concello de A Baña.

Pois ben, hai moitas acusacións cara o alcalde deste concello por irregularidades no censo.

Nesta casa que vemos na foto, declarada en estado de ruína, é onde o alcalde desta corporación anteriormente mencionada, censou ao seu irmán e a seis familiares máis para que votaran nas pasadas eleccións municipais.

.

Vaia pillada!! Qué casualidade que elixiran precisamente esta foto para ilustrar a noticia.

.

Disque tamén censou unhas trinta persoas na súa propia casa, e seguimos enterándonos doutras irregularidades.

.

Dimitir non dimite, aínda terá máis que dicir.

Crónicas do bus IV: A coleccionista de amigos

Foto Mer, Vigo, 25/06/2008

Ao meu carón sentada unha rapaza duns 20 anos.

Remexíase no asento impaciente por chegar ao seu destino: Abre o bolso, saca un libro, le un ratiño, pecha o libro, gárdao no bolso, saca unha cámara de fotos, mira fotos, de volta métea no bolso, saca o teléfono móbil, chama: “hola, vou no bus e abúrrome, cóntame algo, ei, ei, ¡merda!, case non te escoito, non teño cobertura, chámote despois”, cerra o móbil, gárdao,… abre unha axenda e vai pasando follas, miro de reollo e… ¡ alucino!, na parte superior de todas, absolutamente de tódalas follas, escrito con bolígrafo azul e subliñado cun rotulador fluorescente amarelo, pon:

“Cumpleaños de xx” (xx = María, Pedro, Juan, etc, …)

1 de xuño: Cumpleaños de María
2 de xuño: Cumpleaños de Merche
3 de xuño: Cumpleaños de Pedro
4 de xuño: Cumpleaños de Juan
5 de xuño: Cumpleaños de...
...

e así en tódalas follas

¿ Elixirá esta rapaza aos amigos pola data do cumpreanos?

- Hola, preséntome, son Xosé
- ¿ Qué día naceches, Xosé?
- O 5 de agosto
- Nada, non me vales, o 5 de agosto xa teño anotado a Ricardo. Que che vaia ben a vida. Adeus.

Logo evadinme e pensei en tódalas datas de cumpreanos que non anoto na axenda e recordo, tódolos números de tfno... lixo mental que conservo. Datas que hoxe non significan nada, cumpreanos de xente á que hai moito tempo que lle perdín a pista, tfnos. fixos que están dados de baixa, detalles cativos da infancia (aquela compañeira de mesa en E.X.B., da que non recordo o nome pero sí que non paraba de comer daquel millo salgado, todo o día masticando; aquel soleado domingo de primavera no que lucía solto o meu longo cabelo e se me achegou unha rapaza a chamarme ¡PRESUMIDA!; unha tarde de verán no medio do río facendo piragüismo no que escoitei unha moto moi preto e inconscientemente aparteime cara a beira...)

Recordos: sempre útiles á fin. Para enchernos de ledicia ou de tristeza, para recordar con agarimo ou con rabia, para chorar, para rir e sorrir, para pensar que outro tempo pasado foi mellor e peor, para amar con maior intensidade e odiar menos cada vez, para soñar.

Morren tradicións

Foto Mer, 24/06/2008, 00:30 h

Achegábase o 24 de Xuño, por fin ía ser San Xoan. Esa noite máxica na que as fadas, os duendes, trasnos e demáis seres místicos saen dos seus escondites e fanse visibles para os humáns por un curto prazo de tempo.

Rememoramos esas máxicas noites da nosa infancia e fomos tras elas, nun inútil intento de recuperalas, ao pobo natal dos nosos proxenitores.

Encontrámonos cun lugar totalmente cambiado.

O pobo xa non era tal pobo. Os altos edificios dábanlle máis ben un aspecto de pequena cidade. A antigua casona, propiedade dunha familia de alta alcurnia, fora sustituída por unha enorme edificación coas fiestras de espello e no seu baixo podíase ler “Bazar Chino El Mandarín”. A nosa casa que antes lindaba cunha horta polo lado dereito e coa Finca do Marqués do esquerdo, atopábase agora entre un gran almacén de mobles e a oficina central dunha franquicia de inmobiliarias de recoñecido nome.

Aquelo non era o que esperábamos atopar, non era o que desexábamos atopar, pero aquelo foi co que nos atopamos.

Onde antes medraba cada rosal coidado con esmero polo noso veciño de enfrente, había agora una praza de aparcamento, pertencente ao moderno Parking que construíran os bisnetos do finado señor (coa tarificación por minutos incluída).

Buscamos polas prazas esa fogueira tan esperada.

Na Praza Central non está, haberá que ir ver no Campo da Feira ou na explanada ao lado dos colexios. Tampouco estaba. Quedábanos aínda a posibilidade de que a fixeran no aparcamento do novo campo de fútbol ou no aparcamento da vella discoteca.

Nada.

Seguimos buscando e non encontramos ningunha gran fogueira, ningunha pequena cacharela.

Preguntamos nos bares. Ninguén sabía nada.

Marchamos para casa. Ceamos sen fogueira, sen sardiñas, sen queimada nen conxuro.

Simplemente ceamos coma calquera noite sen maxia. Decidimos saír a tomar unhas copas polas vellas tascas ou polas novas cafeterías do pobo.

¡Por fin alguén coñecido!, despois de tantas caras e cousas novas e descoñecidas naquel o noso vello pobo, ¡ por fin alguén “dos de sempre, dos de antes”!.

- Oe Xoan, ¿onde fixéchedes este ano a fogueira, que non a atopamos?

- Non fixemos. Xa non facemos. Moitos colegas marcharon traballar para fóra e as novas xeracións non están niso. Ademáis, eu xa me cansei de andar por ahí a roubar portáis, quedei na casa xogando á Play co meu sobriño.

Entón, pedín un desexo.

Nota: Afortunadamente isto pasou o ano pasado, este ano fixeron unha SUPER-FOGUEIRA-FESTAZA-SARDIÑADA para celebrar o San Xoan.

Flor da paixón

Onte de paseo co meu irmán cativo atopeime con esta flor, antes nunca vista polos meus ollos.

É unha passiflora ou "flor da paixón". Éche ben bonita.

Hai máis de 500 especies desta pranta.

A passiflora é, polo xeral, unha pranta trepadora. Os froitos de varias das especies son comestibles, de excelente sabor e olor (coma por exemplo o maracuyá)

O seu nome foille concedido por Carlos Linneo, provén do latín flos passionis que significa literalmente flor do sufrimento (paixón, en alusión á Paixón de Cristo, xa que os primeiros misioneiros en América quixeron ver os instrumentos utilizados durante a Paixón nas diferentes partes destas flores).

Tamén onte, sen buscar, de casualidade total, facendo outra cousa, atopei un trevo de 4 follas. Penso que na miña vida atopara un así ao chou.

Cando era nena, preto da casa da miña avoa materna, na esquina dunha finca á que íamos xogar, nacían moitos trevos de 4 follas, si queríamos un íamos alí e collíamolo. Pero isto de atopar un así sen máis, é a primeira vez que me pasa. Xa o metín nunha libretiña pequena de apuntes que levo no bolso.

Hai que joderse!!!

Acabo de flipar moito.

Burocracia.

Emitimos unha factura a unha Consellería en marzo do 2005, por uns servicios prestados.

Tras varios intentos por cobrala, xa a dábamos por un impago, logo de 3 anos.

Hoxe chámanme da Consellería en cuestión…

- Chámote en relación coa fra. x de marzo do 2005, é correcta pero non pagamos fras. atrasadas, así que terías que facerme unha fra. de este ano co mesmo importe, se non é así, non a podemos pagar.

LIBERACIÓN DE LIBROS

Coñecía o proxecto, pero nunca atopara un "libro liberado", tampouco coñecera a ninguén que o atopara ata que a miña nai encontrou un na entrada do seu traballo.


Unha iniciativa divertida, da que xa tiñamos escoitado noticias hai tempo, chamada bookcrossing.

Máis info... aquí

Tarefas da entrada do verán

Foto Mer, Negreira, Maio 2008

Chega o bo tempo e con el a realización de múltiples tarefas ao aire libre, a tan temida "limpeza de primavera". Co cambio de estación e de temperaturas, gardamos as pesadas roupas e enseres varios do inverno para dar paso aos vestidos florais, aos bikinis, ás sandalias,... fóra o edredón que chega a colchiña lixeira... Pasaremos uns días remexendo a casa enteira... "¿ onde gardaría eu aquel sombreiro de palla?, non atopo unha varilla da tenda de campaña, ¿ e a caixa coa louza que levamos á praia?"

Sinto

Sinto comunicarvos a todos...

...que nos están tomando o pelo.

como as cousas xa son fáciles... a administración pónnolas mellor

en Padrón... ¿ que foi antes a praza de aparcamento ou o poste?
O que o fixo, ao saber do debuxiño do chan ¿pensará que aquí é onde se aparcan as cadeiras de rodas?

en Sober, na Casa da Cultura: "o ascensor como elemento decorativo"

non funciona dende a súa inauguración no ano 1997

Estación de Autobuses de Lugo: acceso ao aseo para minusválidos pechado e cun banco diantecoche da policía estratéxicamente colocado para que choquen os cegos con el, tamén para deixar subir á beirarrúa con total amabilidade aos minusválidos e os carriños dos bebés

Crónicas do bus III: sensibilidade

Escoitaba a conversa entre dúas mulleres, falando do insensible que somos os humáns, do pouco que nos axudamos, da dureza dos nosos corazóns...

quedei cunha frase...

- Vemos corpos, non vemos corazóns.

Despois disto atopeime tamén no bus coa coordinadora do Banco do Tempo, que é veciña miña. Hai tempo que desexo falar del, polo que lle preguntei a ela como ía a cousa e como era o conto. Explicoume que hai arredor de 165 actividades diferentes nas que participar no intercambio de servizos. Dende mestres, que se ofrecen para dar clases de apoio, ata xente que organiza rutas de senderismo, pasando por naturópatas, psicólogos, persoas que se ofrecen para pasear con anciáns, fontaneiros, electricistas, mestres de calceta, de ganchillo,... nestes momentos alumnos da universidade de Vigo (da Escola de Enxeñeiros de Telecomunicacións) están a colaborar impartindo cursos de informática, nesta iniciativa que retoma aquela antiga forma de intercambio antes de existiren os cartos: o trueque.

Adicado a Chus-Alberto. O prometido é débeda. Forza!!

Sempre hai unha saída

Este cartel por suposto, podémolo atopar nunha ponte en EEUU.

Se hai uns días amosei un cartel publicitario convidándonos ao suicidio, hoxe é todo o contrario, a tentativa é disuadirnos desa idea.

Traducción do carteliño azul:

ASESORAMENTO DE CRISE
Hai esperanza
Chama
As consecuencias de saltar dende a ponte son fatais e tráxicas.
---
E para que logo o tfno. estea:

Temporalmente FORA DE SERVICIO

Familia que aforra... ¿ familia feliz?

Foto Mer, fachada da Sucursal de Caixanova en Urzáiz (O Calvario - Vigo) Mayo 2008

Enmarcado coma unha lápida, coma se morrera este sentimento do aforro, así o podemos atopar.

Máis ben debería poñer: "Familia que aforra, familia milagreira"

30.622 persoas non poden estar equivocadas

En letra pequena pon: Authorized and paid for by the Funeral Director´s Association. Support your local funeral home. We gotta eat too, you know.

SEN COMENTARIOS

SEGURIDADE LABORAL II e outras historias

Hai aínda poucos días que falábamos diso.

E nesta semana levamos 3 mortos de accidente laboral na provincia de Pontevedra.

O luns, na empresa pontevedresa Ceferino Pérez, un home de 43 anos que estaba estibando madeira quedou debaixo dunha pila de troncos... máis aquí.

O martes, nunha empresa automovilística de Vilagarcía, un home de 32 anos perdeu a vida cortándose o pescozo cunha rebarbadora coa que estaba traballando... más aquí.

E hoxe, venres 23 de maio, faleceu J.A.C.M. de 37 anos de idade, ao quedar atrapado debaixo dunha máquina elevadora coa que estaba traballando... más aquí.

A esperanza de vida dos seres humanos foi subindo como a escuma ao longo dos últimos séculos. Vellos perigos superados co avance da ciencia. Mais tamén tanto avance obríganos a pasar por moitas outras probas, antes de chegar á vellez e "morrer de vello".

Se na adolescencia non te meteches nas drogas ou polo menos non chegaches a ser un ionqui e morrer dunha sobresose, xa pasaches unha proba importante.

Dende a adolescencia e ata entrados os 25/28 anos, o mellor postor pola nosa morte son os accidentes de circulación.

Superados estes últimos e ata os 40 anos ao que máis temeremos serán aos accidentes laborais.

Entramos entonces nunha boráxine de perigos por problemas cardíacos (infartos), hepáticos, pulmonares,... para de súpeto ter unha chea de rifas coas que xogar aos distintos tipos de cancro.

.

Entón chegamos aos 65, xubilámonos para disfrutar, aquí non estamos salvados de nada, coma en tódalas idades, pero a partires de agora tódalas enfermidades se intensifican.

.

Así é a vida da morte. Mentras vives con ela, segue a camiñar no respirar.

Canon Vs Nikon ¿ Alguén me pode axudar?

Canon EOS 400 con obxetivos 18-55 e 55-200 mm

Canon EOS 450 co obxetivo 18-55 mm (ten Live View, penso que para mín é importante)

.

.

.

Nikon D60 con obxetivos 18-55 e 55 200 mm

.

Nikon D80 co obxetivo 18-55 mm

Ás veces temos unha elección que é doada de plantexar pero á hora de elixir non sabemos que facer, mesmo despois seguimos a darlle voltas, se houbese escollido a outra... levo semanas con esta dúbida, meténdome en mil e un foros, non sabía eu desas denominacións sectarias canonistas e nikonistas.

.

Non podo esperar máis, necesítoa xa e aproveitando que o 2 de xuño é o meu aniversario, fareime este auto-agasallo.

¿? ¿ qué fago?, se non fose pola Live View sería doado, non sei se me darei afeito a non ter previsualización, aínda que de tódolos xeitos coas reflex non é tan importante, de feito non hai moito que a teñen, nin hai aínda moitas que a teñan.

.

Admítense outras suxerencias.

Desvirtuar un sacramento

¿¿¡¡ Xa temos os traxes pagados!!??
¿¿¡¡ Xa temos o restaurante alugado!!??

Entendo sobradamente que sendo fillos de quen fai estas afirmacións, de certo non estean preparados para obter o sacramento.

Eu nunca fun católica practicante nin defensora de ningunha relixión, pero hai que dicir que hoxe en día as relixións e este tipo de celebracións están totalmente desvirtuadas, alonxándose moito do sentido verdadeiro das mesmas, da súa primeira orixe, envoltas en festíns laicos e concurridos actos sociais.

Dende logo o significado da obtención dun sacramento nada tén que ver cun bonito traxe nin cunha comilona.

Existen unha serie de esixencias que cumprir, igual que noutros eidos da vida.

Se queres ser médico ou abogado para lucir o título nun fermoso e pesado marco na casa e non dubidas en pagar un falsificado, non te queixes logo de que che descubran e non ten deixen exercer como tal.

máis aquí

Tempo de lecer

Estes días cheos con tantas cousas aínda por facer, andamos ás carreiras co ánimo de contar con tempo tamén para o lecer.
Saturámonos para poder des-saturarnos con gusto na compaña da familia e dos amigos.
Na búsqueda doutros eidos aos que adicarlle o noso tempo de ocio, encontrámonos cun sinfín de actividades nas que ocupalo, como sacar a pasear ao noso animal doméstico: por exemplo, un elefante.

Campaña electoral

Todos recordamos aquel escándalo sexual de Bill Clinton, pois ao parecer aquel feito estase usando para desprestixiar coma unha boa futura presidenta a Hilary Clinton. Como podedes observar na foto os seus contrarios pensan que "se non soubo satisfacer a un marido, ¿ como vai satisfacer a América?"
Tampouco entendo por que non se dan conta de que son Norteamérica, non América enteira, pero é moi típico neles considerar que só o norte do continente é América e/ou o que é peor, que todo o continente é deles.

SEGURIDADE LABORAL

NON QUEREMOS SEGUIR VENDO ESTO

PERO SEGUIRÁ SENDO ASÍ MENTRAS SIGA EXISTINDO ESTO

Foto Mer, Rúa Canadelo Alto, Vigo, 07/05/2008 ás 11.10h

SEN CASCO, SEN ARNÉS E SEN REDE

ademáis da inseguridade para os traballadores, tamén para os coches e peatóns que andan ao redor, xa que están desmontando o tellado, ao lado do Colexio Alba.

Predicar co exemplo

Estes días de polémica servida en bandexa de prata, coa aparición da sobriña do Cardenal Rouco Varela na portada de Interviú, deberían servir ao clero como xornadas de reflexión.

A rapaza declárase magoada pola actitude do seu tío, tan exemplar na súa vida monacal e tan pouco servicial e bondadoso cos familiares, feligreses e demáis.

A tenor disto, recordo unha confidencia da miña nai. Ela non vai a misa nin reza, non é o que se di unha católica practicante. Non hai moito un veciño noso pediulle se podía quedar un par de horas coa súa muller, que está en cadeira de rodas, mentres el ía arranxar uns papeis. A señora pode camiñar pero arrimándose a algo e despaciño. A petición era por si quería erguerse para ir ao cuarto de baño principalmente. Por suposto a miña nai accedeu sen problema, ao que o noso veciño lle confiou:

- Pedinllo á miña sobriña, que vén buscar hortalizas da nosa horta todos os días, mais díxome que a esa hora non podía, era imposible porque é a hora á que asiste a misa cada día, e a misa para ela é sagrada.

Paréceme que uns dos preceptos da Igrexa é axudar aos demais, está moi ben ir a misa, quen queira practicar activamente a súa relixiosidade, pero POR DEUS!! hai que entender o significado da relixión.

Reincidencia

Todos recordamos a noticia, o 12 de xaneiro morreu un matrimonio vigués a causa dunha suposta competición que 2 xóvenes estaban a facer nunha céntrica rúa da cidade.

A pasada noite foi detido novamente un dos implicados no caso. Tén retirado o carnet de conducir dende o incidente anterior, hai 15 días que saiu do cárcere baixo fianza de 12.000 €, saltou un semáforo en vermello e triplicaba a taxa de alcohol permitido.

¿ De verdade este rapaciño de 22 aniños non tén nada mellor que facer?
¿ Tanta é a impunidade dos delitos?
¿ É tan doado matar xente, tan pouco castigado o que máis castigado debe ser?

¿ Que pasa no mundo?

FRIKIROGA FREEKIROGA

Graciñas Alberto (o agasallador de tarxetas) ;-)

Crónicas do bus II: Xente sen complexos

A xente maior non se corta nada e a mín encántame.

Sei que as katiuskas que tanto se puxeron de moda dende hai dous invernos e que tan xeitosas son cando chove a mares, causáronlles algo de impresión aos nosos maiores (son coma as verdes aquelas que poñían eles para ir sachar o campo, pero agora decoradas fashion total e todos con elas a todas partes).

As da foto son as miñas.

Entrei no bus, non había asientos baleiros polo que quedei de pe. Unha señora duns 65 anos, despois dun bo anaco observándome os pes, sen cortarse nin un pelo e sen poder aguantar máis, mirou ao home que tiña sentado ao seu carón e berrou:

- Como diría o meu tío... ¡¡ carallo Valerio, trouxeches o arcoiris contigo!!

Crónicas do bus

Levo unhas semanas indo a traballar no bus, no Vitrasa (como ben especificaba o meu querido Mi incorrectamente chamado así, Vitrasa é feminino, a pesar de ser un bus, porque é a Viguesa de Transportes, S.A.), vou logo na Vitrasa.

Cantas historias! Canta vida! Certo é que a miña imaxinación enfatiza un chisco os feitos reais, ou non, pode que sexan así.

A maioría de xente que utiliza o bus urbano é xente maior de 60 anos ou xente noviña de menos de vinte (falo dunha líña en concreto, que vén dende as aforas). Os novos apenas falan, os maiores moito. Entro no bus, sento, abro o bolso, collo o libro de turno e leo. Ata que empezan as conversas... gardo o libro e escoito.

O primeiro día que vou no bus, acércaseme un ancián e cóntame:

- Como chove! A mín gústame a chuvia, coidado, eh?, que son galego de pura cepa, pero é que cando chove teño que poñer os tenis e prefiro andar en sandalias. Tí claro, aínda eres xoven, pero cando teñas a miña idade xa verás… teño uns callos nos pes que me doen unha barbaridade, e coas sandalias vou lixeiriño.
…
- Tocou a campana a morto, quen morrería? Sei que estaba moi malo o lavandeiro pero non sei… estábame afeitando e non escoitei ben se tocaba por home ou muller.
- Eu non sei...
- Pois aquí é ben fácil, se toca pares é muller, se toca nones é home.

The Bangles --- Eternal Flame

Como non estou estes días moi inspirada para escribir nin teño moito tempo pero desexaba actualizar o blogue aquí vos deixo esta fermosa canción (chama eterna) en acústico deste grupo feminino norteamericán.

DO YOU FEEL MY HEART BEATING? - SENTES LATEXAR O MEU CORAZÓN?

Esperaba moito máis desta película, despois de todo o escoitado. Gustoume sen parecerme esa "gran obra maestra" que a crítica eloxiaba.

A actriz protagonista fixo un traballo loable co que nos conta como pode xogar a mente cos nosos máis temidos medos, provocando un empeoramento das situacións que vivimos, pensando con terquedade que estamos a facer o correcto cando na realidade tirámonos ao vacío sen paracaídas (e non, non podemos voar, aínda que estemos empeñados en facelo)

Estaba preparada para os sobresaltos pero non para a profunda tristeza representada.

A espera

Levo días esperando a choiva.

Dixérono pola tv: choverá -repetían unha e outra vez namentras o mapiña de Galiza amosaba unha gran tempestade pluviométrica.

E dende entón estou á espera.

Odio a impuntualidade.

.

Esta noite por fin chegou.

.

¿ Canto tempo das nosas vidas estamos esperando?

.

Esperamos persoas no aeroporto (coma o rapaz da foto, o meu irmán), esperamos que chegue a fin de semana para descansar, as vacacións para ir de viaxe, o remate dos estudios para traballar e o remate do traballo para troulear, esperamos aos amigos, aos mozos, esperamos o noso aniversario para celebrar unha gran festa, esperamos o estreno dunha peli, o día dun concerto para o que mercamos as entradas hai meses, esperamos ESA chamada que nos solucionará a vida (ou non), esperamos que nos toque a lotería, esperamos 9 meses por un fillo, esperamos pola persoa axeitada para compartir as nosas vidas, esperamos que esa persoa non marche nunca do noso lado, esperamos que chegue fin de mes para cobrar, esperamos que chegue primeiro de mes para pagar a hipoteca ou o aluguer, a letra do coche, a cota do ximnasio e/ou das clases de idiomas, esperamos que o veciño deixe de facer ruido co martelo, esperamos... vivir para contalo...

.

Pasámonos a vida esperando... fagamos das nosas vidas algo máis que unha constante espera.

Comezo da semana…

Luns 14 de abril de 2008

- 08.30h Pinchei unha roda
- Saíronme na boca dúas ampollas que me doen unha barbaridade
- 19.30 h. Mordéume un can

E logo o meu amigo Aaron dime que sexa optimista...

Boa nova - Nova nova

En fin... teño mono e cousas que contar... paso dos espías, o seguinte que non veña ao meu traballo que non é nada agradábel.

O Concello de Vigo está a organizar visitas ás Illas Cíes.

O Concello de Vigo, a través da Concellería de Medioambiente, amplía o programa "Vigo Camiño ás Estrelas" con visitas nocturnas ás Illas Cíes para ver as estrelas. As rutas se levarán a cabo en cinco fins de semana, dous no mes de abril e tres en maio, e acudirán unhas 150 persoas en cada visita. Os participantes sairán as 18:30 horas do sábado para retornar a Vigo ás 19:30 horas do domingo, e pasarán a noite no camping das Cíes de forma totalmente gratuíta. Os interesados, que xa poden inscribirse chamando ao 010, deberán levar o seu propio material de acampada, así como roupa de abrigo e de choiva.

máis info aquí

deica logo

Tras a historia da espionaxe sego un chisco afectada.
Non sei que tén a xente no cerebro, non entendo por que as persoas fan este tipo de cousas, co doado que é vivir e deixar vivir, ando decepcionada co mundo e enfadada conmigo mesma pola confianza dada. E agora teño soños-pesadelos co Perry Mason en cuestión.
Isto tocoume de máis, non é tan importante é á vez tenme moi nerviosa, creo que me sentín ultraxada, mesmo soño que aparece de noite na miña casa ou que esperto e está sentado observándome mentres durmo no meu cuarto.
Estarei uns días sen navegar nen postear, a ver se me despexo.
BICAZOS

Dignidad no vestir: paso-palabra

Foto Mer, agosto 07, Catedral de Oviedo

¿Serán menos fillos de Deus os que non sexan dignos no vestir?

Como utilizar a nosa intelixencia dun xeito intelixente.

É ese libro que reflexiona sobre esas grandes verdades coñecidas por todos e practicadas por casi ninguén.

Sobre todo fai referencia á intelixencia que cada ser humán tén para dirixir a súa vida segundo as prioridades de cada un.
Como o máis tonto pode ser o máis feliz encamiñando a súa vida mellor que o sabio que, na tentativa de facer o sublime non fai o que máis lle satisfaga a nivel persoal.

Non é un libro de auxoaxuda, é un libro que analiza as nosas decisións, o punto de equilibrio da nosa balanza mental.

Extracto: "Quienes han realizado un sacrificio (de dinero, tiempo o esfuerzo) para hacer algo, tienden a continuar haciéndolo, aunque les suponga más pérdidas que ganancias. Casi todos hemos pagado dinero para ver una película que ha resultado pésima. Lo curioso es la frecuencia con que nos negamos a marcharnos del cine. Nos parece que aprovechamos mejor nuestro dinero quedándonos, aunque nos muramos de aburrimiento. Ese error -llamado "tozudez del inversionista"- explica la persistencia de muchos matrimonios. He invertido tanto en él, que debo mantenerme en la brecha para justificar mi inversión pasada. Con un razonamiento parecido se arruinan muchos jugadores de bolsa".

Traballos basura, traballos mal pagados, traballos con presión, traballos abusivos…

A miña irmá traballa nun supermercado (unha cadea vasca de recoñecido nome).

Contrato indefinido de 42 horas semanais, de luns a sábado.

Eu, que non estou acostumbrada a saír tarde do meu traballo, que cando falta un minuto xa apago o pc, non entendo que ela sae todos os días como mínimo 40 minutos despois da hora, moitas veces moitos máis.

O caso é que se sae á hora en punto a encargada dille con rintíntín: “Carai, xx, que puntual eres para salir” –sen ter en conta que tamén é moi puntual para entrar e ninguén a felicita por iso, pero si lle reñen se sae puntual e/ou lles parece mal aos seus superiores.

Ademáis da xornada de mañá que fai todos os días, 3 días á semana vai pola tarde… “ata cerre”. Cerran ás 22 h. e logo limpan e tal… 22.30 h. como mínimo, aínda que o cálculo das horas da súa xornada laboral remata ás 22 h., o demáis é extra.

Os traballadores teñen unha sección pero se acaban na súa sección teñen que ir axudar aos outros e marchar todos xuntos.

O problema vén cando, aproveitando que están nun supermercado, hai quen despois de cerrar ponse a facer a compra para a súa casa. A encargada déixallo facer e, á fin, terminan saíndo ás 23 h. (e ao día seguinte entran igualmente ás 8.00 h)

É moi doado ser xefe cando todo vai ben, o verdadeiro xefe vese na resolución de problemas, e neste sitio os xefes saben ir de troula un sábado cos empleados, saben ir tomar o café con eles ou comer un bocata, pero non resolven as diferencias entre eles, de momento, defenden ás que queren facer a compra, que para as outras traballadoras é totalmente inxusto. Eu dígolle á miña irmá que termine a súa sección e que marche, contestoume que xa despediron a algunha por facer iso.

Casou o meu irmán e sacábanlle o día dos seus días libres, díxolle que non a 2ª encargada, a encargada, o xefe de zona e o xefe de persoal, ata que ela lle levou a fotocopia da páxina do convenio en donde pon que lle corresponde o día.

E así unha tras outra… neste tipo de traballos non se pode traballar, pareque que o ánimo dos xefes/encargados é facer a vida imposible aos empregados. Aquí, como en moitas empresas, subes os escalóns na xerarquía pola antigüidade non pola sabiduría, este tamén é un plantexamento erróneo para que unha empresa funcione, cabezas cuadradas mandando… xa se sabe… non son os propietarios, pero tómanse as cousas dunha maneira tan persoal que uf…

O peor de todo isto é que moita xente dille á miña irmá: “Non te queixes que polo menos eres fixa”… jajaja, lévache a pensar "¿Fixo" ¿Nesta empresa? ¿Nestre traballo? ¿Para sempre? ¡VADE RETRO!"

Venres 28 de marzo, empezamos a reconquistar

Tíñamos intención de ir ver os postos da Reconquista, que non sei porque razón, se o día da Reconquista é o venres 28, festivo local, non comezou toda a troula xa este día. Ante a ausencia de leria na zona vella (visita que tivemos que deixar para o sábado pola mañán) achegámonos ata a igrexa de Santiago de Vigo, que alí algo sí que había.

Estivemos facendo velas con cera de abellas, como podedes ver na foto

e pulseiriñas con abalorios de madeira, nesta foto están facendo redes.

As cativas (as petisuís, como nós lle chamamos) comendo churros

e nós cunha cerveciña ás voltas e escoitando a gaiteirada; as rapazas flipadas co axetreo, claro

A noite levounos por outros derroteros e fomos cear A lareira de Sabela, na Avda. do Aeroporto (enterámonos este día de cómo se chamaba, para nós sempre fora a tapería do barril). É un lugar bonitiño, de pedra, coas moedas nos recunchos e todo, tén unha lareiriña e cómese de todo un pouco, está ben para ir en plan tapeo.

Un bo consello

De la tierra a la luna

Literatura de ciencia-ficción mesturada con datos técnicos moi precisos para a época.
O argumento do libro baralla a posibilidade de enviar unha bala á Lúa, os inconvenientes, costes, tempo de preparación…

No empeño, solicítase axuda económica de todos os países do mundo. Rusia dona 1.475.000 francos, Austria 520.000, Turquía 343.160,… e agora vén o sorprendente, a visión que o escritor tén do noso pais, di:
“Respecto a España, no pudo reunir más que 110 reales. Dio por excusa de su mezquindad que tenía que concluír sus caminos de hierro. La verdad es que la ciencia en aquel país no está muy considerada. Se halla aún aquel país algo atrasado”.

DESTACABLE: A mín que me gusta moito Loquillo, encheume de pracer descubrir no primeiro capítulo a frase “hombre de bien a carta cabal”, que podemos escoitar na letra de “Feo, fuerte y formal”

Persépolis

Despois do bo sabor de boca deixado por Maus, atrevinme cun segundo tebeo: Persépolis.

Persépolis é unha autobiografía que trata de ilustrarnos a guerra entre Irán e Irak (1980-1988), as súas causas e as súas consecuencias, a través da vida dunha das víctimas, a iraní Marjane Satrapi.
.
Ao principio ponnos ao día brevemente da historia de Irán, colocando a nosa visión da situación no contexto histórico axeitado.
.
A historia comeza en 1979, cando a protagonista ten 10 anos. Educada nunha familia de ideoloxía progresista, ao más puro estilo occidental, sofre o paso do seu país a un réxime islámico integrista, extremista ao máximo, coas restriccións sociais que esto conleva, sobre todo para as mulleres, chegando a obligala a abandoalo.
.
No ano 2007 estrenouse a película basada no cómic, filme de animación dirixido por Vincent Parounnaud, que obtivo unha nominación á Palma de Ouro e conseguiu o Premio do xurado no Festival de Cine de Cannes 2007.

ups

coa xentileza de Sarampelo, viñeta de J.R.Mora

Nací bajo el influjo de una estrella errante

Un amigo me ha enviado un link hacia este video, dice que le recuerdo esta canción. Es preciosa.

A ola bisiesta

Unha ola similar á que barreu Riazor golpea A Coruña cada catro anos

Esta noticia esperta pensamentos, preguntas e reflexións varias na miña cabeza.

¿ Significa que ademáis de anos bisiestos tamén hai olas bisiestas? ¿ A Coruña empezará a chamar a estes anos "ano da ola"?

Sendo Galiza a terra nai de supersticións, meigallos,... ¿ darán boa ou mala sorte estes anos? ¿ inventaranse novos refráns tipo "o ano da ola aos percebeiros amola" "cando o ano da ola vén, a todos nos vai ben" "se no ano da ola naces, na túa vida te disfraces"?

.

Ups... 4 anos, tamén como as eleccións ¿será porque leva por diante todo o que atopa?

Pecados sociais

¡Tanto vacío legal!, non se dan aprobado leis ao ritmo do crecemento tecnolóxico, ao ritmo do avance da ciencia, á par dun presente que para algúns aínda lles parece futuro...

.

...sen embargo, mira a igrexa católica...

.

xa inventou un novo apartado de actos pecaminosos, os pecados "sociais"

.

- Enriquecerse en exceso (¿e predicar co exemplo non era o mellor argumento?) - ademáis isto non é xa a que rompeu o saco ¿?

- Experimetar con embrións humans

- Conducir temerariamente

- Maltratar o medioambente

- Consumir drogas

.

más aquí...

Inaceptable

A violencia é o derradeiro refuxio do incompetente. Isaac Asimov

Isaías Carrasco, 42 anos, cobrador de peaxe na autopista.

Palabras de Rosa Montero:

Guillermo Vargas Habacuces un costarricense que dice ser artista. En agosto hizo una exposición en una galería de Managua y, tras atar a un perro a una pared, lo dejó morir de hambre. Según él, esa sádica, bárbara y necia obviedad era una manifestación artística. En Internet pueden verse fotos estremecedoras del pobre animal. La noticia ha llegado ahora hasta mis manos empujada por una campaña internacional de recogida de firmas para evitar que ese matarife acuda en 2008 a la Bienal Centroamericana de Honduras.

Abaixo vos deixo o video do asasinato

Guillermo Habacuc Vargas

VIDA EN ROSA E NEGRO

Princesa, sí, era coma unha princesa.

Cando pechaba os seus párpados,
falando amodo, sen presa.

Sorría, nunha nube rosa vivía.

No seu floreado universo
só a ledicia existía.
Nunca chovía.

Vencida, sentíuse así aquel día.

O primeiro golpe que recibía
non foi un golpe de sorte,
foi un golpe de morte,
o que sentiu mentres el lle batía.

Sen vida, quedou o reino sen ela,
quedou o pai sen a filla.

¿Por que os contos de sempre
non teñen aquí cabida?

¿Por que os finais felices
non caben na nosa vida? (by Mer)

A xente fala mal

Fíxome moita gracia esta viñeta que sae hoxe no Faro de Vigo.

Hai pouco tiven unha conversa sobre isto cun amigo.

No meu actual traballo é onde máis falcatruadas da lingua teño que escoitar.

O outro día unha clienta antes de marchar dixo: "Bueno, a ver si somos capaces de encontrar el muelle de la cuestión"

E unha persoa que traballa conmigo, que está farto de vender faxes toda a súa vida, segue a dicir "transparencia térmica" en vez de "transferencia térmica", pero é que aínda que o estea lendo.

Parabéns Bardem

'Mamá esto es para tí, para nuestros tíos, para nuestros abuelos que trajeron la dignidad para los comediantes de España'

Gañadores
Mellor película: "No es país para viejos"
Mellor director: Ethan e Joel Coen, por "No es país para viejos"
Mellor actor: Daniel Day Lewis, por "Pozos de ambición"
Mellor actriz: Marion Cotillard, por "La vida en rosa"
Mellor actor de reparto: Javier Bardem, por "No es país para viejos"
Mellor actriz de reparto: Tilda Swinton, por "Michael Cayton"
Mellor película de habla no inglesa": "Los falsificadores" (Austria)
Mellor película de animación: "Ratatouille"

JUJEL JALISIA

Este sitio é basicamente tres cousas: un servizo público, un experimento en cooperación con Google Inc. para limitar as búsquedas a referencias galegas, e unha páxina simpática para chamar a atención e por en liña dous fenómenos manifestos como son a gheada e o seseo no territorio galego.

É o mesmo buscador de Google, saliantando os resultados galegos. Pouco a pouco irá mellorando.

Máis info aquí...

O libro lido esta semana foi...

O Holocausto visto dende outra perspectiva, unha visión diferente do acontecido na Segunda Guerra Mundial.

PREGUNTA: Quen o lera noutro idioma, ¿como fixeron o xogo de palabras co nome do Campo que en galego está feito Ousvich-Ouviches-Ouvir...?

Estamos tolos ou que?

Está claro: "Vivimos nunha sociedade na que todos os ladrillos son iguais, só que uns máis iguais que outros"

O Centro Comercial A Laxe abre as súas portas sen licencia de primeira ocupación... más aquí